Haar punt is helder (en volgens mij helemaal correct): smaak ontstaat niet uit trends of moodboards, maar uit ervaring. Door te kijken, te lezen, dingen in het echt te zien, te proberen en soms ook te falen. Door tijd en frictie, eerder dan door een eindeloze stroom beelden die op elkaar lijken.

De discussie kreeg een tweede leven op de Australische podcast Style-ish, die ik lang trouw heb geluisterd, maar waar ik de laatste maanden van was afgehaakt. De drie Style-ish hosts lieten het TikTok-fragment horen en zetten Tamsins idee op een defensieve manier weg als “fucking pretentieus”. Een van de podcasters zei dit: “Ik heb meer dan genoeg frictie in mijn leven, ik ben een vrouw van 31, single, met een grote dikke golden retriever, ik run mijn eigen zaak, ik werk me kapot. Er is meer dan genoeg fucking frictie in mijn leven. Dus weet je wat? Laat me met rust. En als ik een jas wil vinden via een advertentie op TikTok, laat me dan gewoon doen… en weet je wat? IK HEB WEL DEGELIJK SMAAK!”

Leave a comment

Hoewel ik eindeloos zou kunnen doorbomen over hoe dat statement symbool staat voor de manier waarop we mode consumeren, moet ik toegeven dat ik zelf in een soort stijl-slump zit. Ik ben te veel bezig met de trends, de nieuwe namen, wat is in, wat is uit, voor mijn job als modejournalist en niet per se voor mezelf. Opgeslorpt worden door werk (hoe leuk die baan ook is) zorgt ervoor dat je minder tijd hebt om te lezen, om naar een museum te gaan, om te people-watchen en gesprekken af te luisteren die je wereldbeeld openrekken op manieren die je niet voor mogelijk hield.

Ik denk dan ook wekelijks aan het beroemde citaat van Miuccia Prada: “Studeer, studeer, studeer. Leer, kijk films, verdiep je in kunst en literatuur. Kleding is er om je leven beter te maken, het is geen abstract vak, het moet nuttig zijn en helpen om je persoonlijkheid te definiëren. Het is een instrument voor je leven.”

Als kleding een instrument is, dan moet er eerst iets zijn om op te bouwen. Een persoonlijkheid hebben en je daarnaar kleden is zoveel logischer dan je kleden om een persoonlijkheid te ontwikkelen.

Een andere quote waar ik mogelijks nòg vaker aan denk, is er eentje van Diane Keaton: “I get up in the morning and it’s me again.” De context was het verwerpen van haar status als ‘icoon’, maar ik zie dat breder. Elke ochtend sta je op en ben je dezelfde persoon met dezelfde twijfels, kwaliteiten, tekortkomingen en verlangens. En dan kom je uit bed en moet je een outfit kiezen die dat allemaal belichaamt of juist verhult.

Smaak is iets wat zich elke dag opnieuw verhoudt tot wat je hebt meegemaakt, wat je interessant vindt, waar je je goed in voelt. De hele consumptiecultuur geeft de indruk dat je jezelf kan updaten. Dat je met de juiste referenties, de juiste aankopen dichter bij een soort ‘betere versie’ van jezelf komt.

Begrijp me niet verkeerd: kijken naar catwalks, streetstyle en social media werkt ontzettend inspirerend. Trends ontleden biedt mij elke dag weer een bredere blik op de tijdgeest. Op persoonlijk vlak wil ik echter minder kijken naar mode at face value en meer naar alles errond. Net zoals ik eerst moet werken aan mijn zelfbeeld, en dan pas aan mijn collectie designertassen. Maar dat is voer voor een volgende nieuwsbrief.

Losse eindjes

• Waarschijnlijk heb je het al gehoord, maar John Galliano gaat in zee met Zara. Galliano gaat ‘de archieven’ uitspitten en die herwerken tot nieuwe collecties. Ik vraag me oprecht af hoe die archieven eruitzien.

• Ik was helaas te laat om tickets voor Rosalia te bemachtigen. Haar LUX-tournee is net begonnen, en de Spaanse popster draagt daarin drie Ann Demeulemeester-looks.

• W Magazine giet mode regelmatig in cijfers. Onlangs publiceerden ze deze data op Instagram, die droevig zijn maar niet verbazingwekkend. Hou je telefoon uit de slaapkamer!

• Wiskundigen analyseren 37.000 jurken en ontdekken “geheim” achter modetrends, bericht VRT. Erg geheim is de conclusie niet, en zoals professor modemanagement Annick Schramme zegt, is het vooral een “interessante denkoefening“ waar nog veel factoren genegeerd worden.

  ---

Leave a comment

Minimalisme en quiet luxury worden te makkelijk samengevoegd. Het eerste is een vormentaal, sober en doordacht. Het tweede is een hedendaags trendwoord voor dure basics zonder zichtbare logo’s. Minimalisme gaat over smaak en silhouet. Quiet luxury over status.

Carolyn Bessette-Kennedy werkte bij Calvin Klein en was modebewust, maar tegelijk ook een downtown girl met rafelranden. Volgens auteur Maureen Callahan droeg ze begin jaren ’90 nooit make-up en hield ze met collega’s wedstrijden om te zien wie het langst haar haren niet waste. Ze droeg Yohji Yamamoto en Ann Demeulemeester, herhaalde outfits en trouwde in een jurk van de toen nog weinig bekende Narciso Rodriguez. Haar stijl voelde niet berekend, zoals vaak het geval is bij ‘it-girls’ vandaag. Dat haar garderobe tijdloos oogt, komt voort uit consistentie en instinct.

Wat we bij Carolyn zien, is een kwestie van Goede Smaak. Dat geldt (volgens mij) ook voor vrouwen als Alexa Chung. Of voor Kelly Rutherford, die ik onlangs ontmoette en die me overviel door de zelfzekerheid in hoe ze eruitziet en wat ze mooi vindt.

Een interne kompas volgen vraagt meer dan kopiëren. Een look kan je nabouwen, maar persoonlijke stijl groeit over jaren.

Verschillende trendwatchers gaven al aan dat ‘echte’ kleding in 2026 aan terrein zal winnen. Outfits die niet gemaakt zijn om te posten, maar om in te leven. Kleren waarin je werkt, wandelt, eet en reist. Dat klinkt eenvoudig, maar is eigenlijk niet zo vanzelfsprekend in deze tijdgeest.

Als je dan toch inspiratie wil halen bij Carolyn Bessette-Kennedy, laat het dan zijn dat kleding je levensstijl moet volgen, en niet andersom.

Losse eindjes

• Een Youtube-video die héél erg te maken heeft met bovenstaand topic is You Don’t Need More Clothes, You Need Personal Style. Kernboodschap: “De leukste outfits vind je misschien wel als mensen minder gehecht zijn aan het beeld dat ze van zichzelf hebben.”

• Een TikTokker stelde deze briljante vraag (als grap, of toch niet): moeten alle invités op modeshows een toelatingsvraag kunnen beantwoorden? Volgens haar eigen Fashion Week-onderzoek denken sommige influencers dat Margiela’s voornaam ‘Maison’ is.

• Koop jij liever een auto of een Dior-trui van 64.000 dollar?

Subscribe now

… Als er permanent kortingen zijn

Ik ben (zoals vaak) niet de enige met deze bedenking. Uit het State of Fashion 2026-rapport van McKinsey blijkt dat consumenten wereldwijd prijsgevoeliger worden, en dat merken daarop inspelen met sneller en frequenter afprijzen. Volgens het rapport verschuift de markt naar ‘value-seeking’ shoppers die bewust wachten op promoties.

Medium-schrijver Soumya Srivastava noemt dit het logische gevolg van het ‘referentieprijs’-effect: zodra merken regelmatig korting geven, wordt dat de mentale standaard. Ook uit onderzoek van C+R Research blijkt dat over-discounting zowel kwaliteitsperceptie als merkvertrouwen aantast.

En dat terwijl consumenten net bewuster worden van prijs-kwaliteitverhoudingen. In Luxury No Longer Means Quality schrijft Vogue Business dat 77% van de ondervraagden vindt dat luxe duurder is geworden zonder dat kwaliteit evenredig stijgt. Zo’n tweederde zegt dat ze meer dan vroeger wachten op solden en kortingscodes.

… Als sample sales de marges blootleggen

Over het fascinerende fenomeen van sample sales had ik het eerder al, maar net daarna was er De Sample Sale Die Beter Niet Had Plaatsgevonden, die van het doorgaans discrete The Row. Het hele gebeuren staat in juicy details beschreven in Amy Odell’s Back Row nieuwsbrief: acht uur wachten, line sitters, en kortingen tot 75%. Het gevolg was een zichtbare ontmanteling van het luxemerk als gesloten systeem.

Vogue Business greep The Row’s gaffe aan om de vraag te stellen of dit soort verkopen wel slim zijn. Het artikel schetst hoe veel merken vroeger kozen om overschot op te slaan in magazijnen, uit angst voor imagoschade. Vandaag werkt het omgekeerd en zijn sample sales een volledig ingeburgerde miljoenenbusiness. Privé, het bedrijf dat onder meer The Row’s sale organiseert, zegt dat waar een week vroeger $500.000 tot $1 miljoen opleverde, sommige merken nu meer dan $1 miljoen per dag halen.

Het resultaat is een situatie die voor modehuizen winstgevend is, maar die tegelijkertijd (vooral dankzij de TikTok-hauls achteraf) de schijn van schaarste doorprikt. Professor en auteur van The Luxury Strategy Jean-Noël Kapferer noemt dit een fundamentele afwijking van het ‘luxury model’, waarbij aanbod altijd strikt onder de vraag hoort te zitten. “Te veel toegankelijke producten doden de droom, verzwakken je merk en halen je prijszettingskracht onderuit”, klinkt het.

… Als influencers mijn droomtas cadeau krijgen

Naast de sample sale-video’s valt me ook de hoeveelheid influencer gifting op online. Ik dacht eerlijk dat dit soort ‘cadeau’s’ minder vanzelfsprekend zouden worden nu veel volgers hun uitgaven moeten intomen. Het tegenovergestelde gebeurt. Huizen die zich vroeger ver van PR-pakketten hielden, sturen plots dezelfde handtas naar vijftien content creators in één week. Buzz en bereik verzekerd, maar slimme volgers snappen instant dat het om de zoveelste campagne gaat.

Vogue Business bevestigt dat het vertrouwen in prijzen zakt wanneer consumenten dagelijks zien dat accessoires en beautyproducten gratis rondgestuurd worden. Duizenden euro’s neertellen voor een designertas voelt minder logisch wanneer je haar drie keer per dag ziet verschijnen in unboxing-video’s.

Niet alle spelers laten zich meeslepen door solden en gifting. Er is nog een handvol huizen dat haar premiumstatus bewaakt door principieel nooit korting te geven. Maar dan moet de rest waterdicht zijn: één productieschandaal en dat aura brokkelt net zo snel af…

Leave a comment

Want wat blijkt uit de ‘Manolo haul’-TikTokvideo’s, is dat het merendeel van de meisjes hun aankopen instant betwijfelt. “Denken jullie dat ik deze moet houden?”, vraagt iemand die drie paar pumps kocht. Heel wat anderen geven toe dat de schoenen eigenlijk niet de juiste maat zijn, maar voor de soldenprijs van $475 mag het best wat wringen.

Wat hier speelt, is een klassiek voorbeeld van de ‘sunk cost fallacy’, een drogreden die slechte investeringen veroorzaakt. Als je ten prooi valt aan de sunk cost fallacy, “blijf je beslissingen nemen op basis van kosten uit het verleden in plaats van toekomstige kosten en baten”, legt psychiater Yalda Safai uit aan Very Well Mind. Met andere woorden: 5 uur lang aanschuiven zorgt ervoor dat je hoe dan ook met een paar schoenen buitenwandelt, hoeveel te duur of te klein ze ook zijn.

Een andere psychologische denkfout die voor miskopen zorgt, is het idee dat 365 euro per jaar duurder voelt dan 1 euro per dag. Volgens marketingprofessor Dionysius Ang, die deze week in The New York Times werd geciteerd, spelen Buy Now, Pay Later-apps precies met dat psychologische verschil. Kleine, herhaalde bedragen lijken onschuldig, maar stapelen zich op tot een som die we mentaal niet meer volgen.

De Amerikaanse krant publiceerde namelijk een groot onderzoek naar de opkomst van B.N.P.L.-diensten zoals Klarna, Afterpay en Affirm. Journalist Amy X. Wang beschrijft hoe die bedrijven een delirische consumptiecultuur hebben gecreëerd waarin luxe plots binnen handbereik lijkt, tot de realiteit van rente en afbetalingen toeslaat.

Centraal in het stuk staat de getuigenis van Elysia Berman, een content creator wiens ontnuchterende video’s over haar koopverslaving ik al een tijdje volg. Ze vertelt hoe ze via B.N.P.L.-apps alles kon financieren en uiteindelijk $50.000 aan schuld verzamelde. “Het voelde alsof ik eindelijk toegang kreeg tot het leven dat ik altijd wilde,” zegt ze.

Het New York Times-artikel benadrukt de impact van sociale media, waar je duizenden gebruikers ziet die hun ‘Klarna hauls’ delen met captions als “Afterpay is for the girls”. Trends als girl math en financial manifestation maken overmatig uitgeven onderdeel van een esthetiek, een running joke.

Na véél te lang scrollen door sample sale-content, geeft het algoritme mij een video met 4 miljoen views waarin een vrouw zegt: “Ik heb net op ‘bestellen’ gedrukt voor de aankoop die me eindelijk compleet gaat maken.” Tijd om mijn telefoon weg te leggen, lijkt me.

Losse eindjes

• De modeweken stonden in het teken van debuutshows (Gucci, Balenciaga, Dior, Loewe…). Na een kleine rondvraag tijdens Paris Fashion Week, bleek het merendeel van mijn geïnterviewden het meest enthousiast over Louise Trotters debuut voor Bottega Veneta - maar dit was voor het Chanel-defilé.

• Over Chanel gesproken: Matthieu Blazy gaf een interview aan Business of Fashion over zijn debuut, waarin hij zei dat “de collectie is ontworpen alsof het zijn laatste zou zijn.”

Anna Wintour gaf er een statement over aan The New Yorker waar ik al weken non-stop aan denk: “She’s interested in fashion, but not obsessed with it (...) she will not be drawn into a ‘fashionista’ conversation. I think she will be able to step back and look at things in a very healthy context.”

Subscribe now

Ik merk een steeds groter wordende ennui tegenover merksnobs die zodanig dwepen met een bepaald modehuis dat het hun hele identiteit wordt. Je hebt de Rick Owens-stans die in zwijm vallen op hun platformboots nog voor het eerste gemaskerde model over de catwalk schrijdt. Je hebt de Margiela-fanatics die hun ogen rollen bij de huidige Tabi-gekte - want zij droegen die natuurlijk al veel langer en snappen tenminste waar het modehuis echt om draait. En dan zijn er de Demna-fans, die hem overal volgen in hun hoodies van duizend euro, nu dus naar Gucci, omdat hij een ‘creatieve genie’ is die ‘kapitalisme onder de loep neemt’. Spot je de ironie?

Op NYFW komt intussen commentaar over hoe het een influencer-fest is geworden en er amper nog ‘serieuze mensen’ op af komen. Diezelfde commentators spelen ook allemaal modecriticus, met herkauwde statements waar ik horendol van word: “De nieuwe Celine van Michael Rider lijkt op Sandro”, “Gucci door Sabato de Sarno was niets beter dan Zara”… Zulke reacties zijn natuurlijk bedoeld om engagement te scoren, maar laten vooral zien dat de persoon in kwestie het trickle-down effect in de mode niet begrijpt. Het doel van high street-ketens is om catwalk-trends razendsnel te vertalen naar toegankelijke collecties. Draai die volgorde om (Mango lijkt verdacht veel op Chloé) en je hebt bijna een poot om op te staan.

Het positieve is dat een tot voor kort gesloten cirkel van enkele elite-stemmen opengegooid wordt. Iedereen kan zich uiten over het Dior van Jonathan Anderson. Het nadeel? Je moet door heel wat ruis filteren om waardevolle stemmen te vinden. Voor mij zijn dat onder andere Oldloserinbrooklyn, Mina Le, Fashion Roadman, IdeserveCouture, mustbemargiela, Lyas, A_concept Store, Neverworns,... Zij praten met kennis van zaken en plaatsen mode in een context.

Iemand als Chloe Malle, een journalist die kan zien wat werkelijk waardevol is in mode en cultuur, zonder zichzelf te verliezen in het performatieve aspect dat al een té grote plek inneemt in de industrie vandaag, lijkt me dus geen slechte move.

Losse eindjes

• Wellness resorts maken GLP-1 (zoals Ozempic) onderdeel van hun retreats, schrijft Business of Fashion. Het gaat om programma’s van onder meer het Hilton die zo’n 12.000 dollar kosten en cliënten helpen om de afslankmedicatie te gebruiken als deel van een “meer holistische en persoonlijke aanpak naar fysieke en mentale gezondheid".

• Jawel, ontwerpers lezen de kritiek na het tonen van een collectie. Althans, dat geven Raf Simons en Miuccia Prada toe in Interview Magazine. “For three days I’m in a bad mood after a bad review,” lacht Miuccia. Die eerlijkheid siert hen en ik ben enigszins… verbaasd?

• Een interessant interview uit de September Issue-stortvloed is Alana Hadid voor Harper’s Bazaar Arabia. Alana geeft erg goeie quotes over ethische mode en activisme, zonder holier than thou te klinken.

• Een van mijn grootste fascinaties is hoe héél veel grote influencers zonder schroom afwisselen tussen echte en nep designerspullen. In een recent NRC-artikel geven mensen (anoniem) toe dat ze zulke valse spullen kopen en waarom ze dat doen, zelfs als ze het ‘echte’ product kunnen betalen.

• Podcast Tip 1 is eentje voor taalnerds: ‘How algorithms are changing the way we speak’ van Culture Study podcast waarin taalkundige Adam Aleksic uitlegt hoe woorden totaal onttrokken worden van hun betekenis dankzij sociale media, wat de impact is van het algoritme op woorden als ‘unalive’, en hoe merken vaak falen om trendy algo speak om te zetten in succesvolle campagnes. Een rake quote over dat laatste: “Authenticity is just how good we feel being marketed to. It doesn’t really exist online.”

• Podcast Tip 2: De laatste Fashion Neurosis-aflevering met Chicken Shop Date-host Amelia Dimoldenberg vertrekt vanuit kleding, maar gaat meer over haar awkward persona, sarcasme en zelfvertrouwen. “I’m too self-conscious to be sexy”, zegt Amelia ergens, en ik snap duizend procent wat ze daarmee bedoelt.

Leave a comment

Die shift merk ik bij heel veel journalisten, vooral van de jongere garde. Voor hen is het niet ondenkbaar om cameo’s te maken op social media en om zowel artikels als video’s te editen.

De grens tussen pers en influencers is dunner dan ooit, soms zelfs onbestaand. Op de ELLE-redactie van een buurland werd onlangs beslist de hoofdredacteur te laten gaan omwille van conflicterende belangen, oftewel een groeiend eigen platform en lucratieve persoonlijke projecten die “het magazine niets opleverden” (zo heb ik het toch via via via gehoord). Interessant is dat uitgevers net op zoek gaan naar profielen met een following, maar dan puur om die in te zetten voor commercieel gewin van het blad. Zodra ze te veel gaan verdienen aan eigen deals (akkoord, vaak komen er extra opportuniteiten door de jobtitel) stopt de samenwerking. Dit gebeurde en masse bij Hearst US zo’n tien jaar geleden, en de laatste tijd ook in Nederland.

Het is duidelijk dat de mediawereld struggelt met de hokjes pers / influencer / content creator. Vorige week barstte die discussie nog maar eens los toen Marie-Claire US massaal influencers ging aannemen voor de rol van ‘contributing editor’. Iemand omschreef het mooi als “Ik ben een fashion influencer en ik kan niet zonder deze jeans”-type content. De reacties op het nieuws klinken overwegend negatief: magazines zaten al in de slop en geven nu ook niets meer om kwaliteit, lijkt de consensus.

Insiders zoals journalist en Youtuber Fashion Roadman zijn genuanceerder en leggen uit hoe - als het partnerschap slim is uitgewerkt - beide partijen kunnen winnen: magazines krijgen een ingebouwd publiek en influencers krijgen prestige en exclusieve kansen.

Intussen is The Wall Street Journal op zoek naar een Talent Coach die de schrijvers helpt met social media. In de vacature staat onder meer hoe de coach hen moet leren om een ‘personal brand online’ uit te bouwen. Is er een slechter idee dan journalisten pushen om een online persoonlijkheid te worden volgens een voor hen uitgetekende strategie?

En terwijl dit allemaal gaande is, worden printmagazines nu écht dood verklaard. Volgend jaar verschijnt The Devil Wears Prada 2, een sequel die naar verluidt inspeelt op exact dat thema. Op papier klinkt het verfrissend actueel, al vrees ik dat het vooral om een onrealistische Hollywood-versie van de realiteit zal gaan, à la And Just Like That.

Onlangs spotte ik online een van de meest interessante perspectieven in lange tijd: de stortvloed aan fake news en misinformatie zou een nieuwe toekomst voor tastbare, gecontroleerde media kunnen betekenen. Of ik daar zelf in geloof weet ik nog niet, maar het klinkt hoopvol.

Losse draden

• Chloe Malle volgt Anna Wintour op en wordt de Head of Editorial Content voor de Amerikaanse Vogue. Chloe zit al 10+ jaar bij het magazine en heeft de afgelopen jaren vooral succesvol gewerkt aan de transformatie van Vogue.com. Het beste deel: Chloe Malle is (hoewel een nepo baby) een journalist die haar vak kent, Condé Nast koos dus bewust niet voor een content creator / socialite. Meer over haar plannen met het printmagazine lees je in een interview met The New York Times

• Rachel Scott, bekend van haar label Diotima, gaat naar Proenza Schouler, zo meldt Business of Fashion. Ze volgt de oprichters van Proenza Schouler, Jack McCollough en Lazaro Hernandez op, die eerder dit jaar de verhuis maakten naar Loewe na het vertrek van Jonathan Anderson, die momenteel volop sneak peeks toont van zijn couturevisie voor Christian Dior op het Venice Film Festival. Kan je nog volgen?

Het mooie aan CPHFW is hoe relatief toegankelijk alles is in vergelijking met Milaan of Parijs. Toch sla ik iedere keer in paniek voor vertrek. Heb ik wel de juiste looks? Hoe kan ik tippen aan die perfect gecureerde streetstyle? Heb ik wel voldoende invites? Deze editie besloot ik het over een andere boeg te gooien: geen lastminute-impulsaankopen meer én mijn vriend vloog mee als soort menselijk veiligheidsdeken (normaal ben ik heel zelfstandig, echt.) De week verliep daardoor vrij stressloos, mijn enige meltdown was een moment in de file toen mijn blaas op springen stond.

Rondom mij gebeurde intussen het omgekeerde. Een Nederlandse influencer deelde op TikTok hoe intimiderend ze haar eerste fashion week vond. Op dezelfde app vertelde een ander dat ze zich “onzeker” voelde over haar outfit en “niet dun genoeg” na het zien van de modeweekgasten. Op Instagram toont een Vlaamse content creator haar behind the scenes, inclusief paniekaanval.

Terwijl we met z’n allen de perfecte plaatjes neerzetten, speelt er achter de schermen blijkbaar een collectieve onzekerheid waar we het tot voor kort minder over hadden. Zelf heb ik in het verleden ook openlijk gedeeld hoe gestrest ik was voor mode-events, maar voelde me daar achteraf nogal stom over: hoe kan ik klagen, met alle kansen die ik krijg?

Hoewel je terecht kunt argumenteren dat het ‘maar mode’ is en dat deze mensen een droomjob hebben (Kim, there's people that are dying), zijn de emoties en het mentale effect van die massavergelijking reëel.

Een van de grootste TikTok fashion content creators Wisdom Kaye postte daar deze week nog over. De miljoenen volgers hebben zijn leven op z’n kop gezet: winkelen, vrienden zien, alles wordt onderbroken door fans met telefoons. De reacties variëren van begripvol tot “chill gast, je bent miljonair nu'“.

Toch vind ik het goed dat die stress en onzekerheid zo openlijk gedeeld worden. Ja, je gaat er volgers mee tegen de borst stuiten, maar wie weet levert het steun op van mede-modemensen. Lijkt mij gezonder dan doen alsof alles perfect is - even gezond trouwens als de echte winnaars van Copenhagen Fashion Week: de rasechte Scandi-meisjes die na vier dagen modebubbel terugkeren naar hun idyllische plattelandsleven. Of zoals mijn favoriete Gen Z-gezegde luidt: go touch grass.

Losse eindjes

• Het is komkommertijd en ik had geen tijd om veel nieuws door te nemen, maar ben net het boek Dream State van Eric Puchner begonnen en sindsdien zie ik het o-ve-ral getipt als must-read voor zomer 2025.

Want de campagne van American Eagle, met de slogan “Sydney Sweeney has great jeans”, speelt met een woordspeling die flink wat stof deed opwaaien: genes versus jeans. Het duurde niet lang voor de link werd gelegd naar een pijnlijke geschiedenis van genetische superioriteit in de VS - een bijzonder beladen onderwerp in een land dat blijft worstelen met raciale ongelijkheid en inclusiviteit in het algemeen.

Critici noemen het een knipoog naar conservatieve stromingen en wit superioriteitsdenken, terwijl anderen de campagne toejuichen als een klap tegen ‘woke’ reclame. Zoals Euronews schrijft, gaan sommige online reacties zo ver dat ze de campagne associëren met Nazi-propaganda en eugenetica. Op een van de campagnebeelden poseert Sydney met haar Duitse herder (echt, ik verzin dit niet).

Volgens De Morgen markeert deze campagne het einde van ‘woke marketing’, waarbij diversiteit en body positivity plaatsmaken voor het traditionele, witte schoonheidsideaal. Die keuze lijkt ook een commerciële uitwerking te hebben: het aandeel van American Eagle steeg na lancering met 15 procent.

Reclame-expert Allen Adamson, geciteerd in NPR, herinnert aan een gelijkaardige situatie met Brooke Shields voor Calvin Klein in 1980, waar de American Eagle-campagne bijna letterlijk naar verwijst. Ook die jeansreclame zorgde destijds voor opschudding, want Brooke was amper 16 jaar en zette een expliciet seksueel beeld neer. “Jeans are sex, the tighter they are, the better they sell,” aldus Calvin Klein. Net als toen is het doel van de ‘Sydney Jean’ om op te vallen in een tijd waarin we overspoeld worden met beelden. “Ze wonnen het aandachtsspel,” zegt Adamson. “Want het ergste in reclame is onzichtbaarheid.”

De campagne wordt beschouwd als de grootste en duurste in de geschiedenis van American Eagle en zorgde ervoor dat merk naar verluidt op een geschatte waardestijging van $310 miljoen kon rekenen. Zou American Eagle tevreden zijn met de prijs die ze betaalden voor dit ‘succes’?

Leave a comment

Losse Eindjes

• De cijfers voor Q2 zijn deels bekend en de uitkomst is dramatisch. De verkoopcijfers van Gucci zakten met 25% en de modedivisie van LVMH kent een daling van 9%. Wie het wel goed doet? Drie keer raden: Hermes (+9%)

• Ook de Lyst Index voor Q2 is uit, een lijst van de trending modemerken en -items. Tot niemands verbazing staat Miu Miu op 1, Loewe op 2 en Saint Laurent op 3.

• Het hardnekkige gerucht dat LVMH af wil van Marc Jacobs wordt steeds concreter. Wie oh wie is bereid om (naar verluidt) 1 miljard neer te tellen voor het Amerikaanse modehuis?

• Het zit niet mee voor LVMH. Een Louis Vuitton-boetiek in Nederland wordt verdacht van het witwassen van 3 miljoen euro.

Statement shirts en conspicuous consumption

Ik kan meerdere aankopen bedenken die ik zó duidelijk kocht op zoek naar validatie, dat ik er met een mengeling van cringe en compassie op terugkijk. Er was een grijs Kenzo T-shirt bedrukt met de merknaam en de herkenbare tijger, een cadeau aan mezelf voor mijn 18e verjaardag. Ik moet er iets van 90 euro voor betaald hebben (mijn ouders verklaarden me voor gek), en was zo opgewonden over mijn “designeraankoop” dat er meteen een Facebook-fotoshoot volgde. Hetzelfde gebeurde met een Calvin Klein-shirt waar ik in 2015 trots mee uitpakte op sociale media.

Leave a comment

Nu kan ik nog steeds jaloers kijken naar meisjes in Miu Miu-polo's, maar dan denk ik aan een Instagram-reactie die ik ooit las, die logo T-shirts als “de fast fashion voor rijken” beschreef. Het zijn vaak kwalitatief inferieure stuks met een korte houdbaarheidsdatum - vandaag zou ik niet in zo’n Kenzo-shirt gezien willen worden.

Ironisch genoeg werden bedrukte T-shirts ooit juist gedragen als statement tegen dat type kapitalistische oppervlakkigheden. In de jaren 60 en 70 waren het undergroundgroepen, activisten, hippies en studenten die de T-shirt transformeerden tot drager van protest, popcultuur en politiek.

Designers omarmden de graphic tee pas begin jaren 90 en lieten het uitgroeien tot een statussymbool. Een logo T-shirt is toegankelijker dan een handtas, plus het zorgt net als een band T-shirt dat je ergens bijhoort. Dit is dan ook hét voorbeeld van conspicuous consumption, een term bedacht door econoom Thorstein Veblen in 1899. Hiermee bedoelde Veblen het zichtbaar consumeren van producten die smaak of sociale positie etaleren. Anderen herkennen ze als waardevol - al is het maar omdat ze duur zijn.

Ik neem T-shirts als voorbeeld, maar hetzelfde geldt natuurlijk voor designer sneakers, riemen, petten... Nog een variatie hierop zijn de met logo’s bezaaide strandclubs die deze zomer o-ve-ral opduiken. Is dit een nieuw level van conspicuous consumption? Zo kan je nu op Ibiza gespot worden onder een Burberry-parasol in je Missoni-bikini met je Loewe-strandtas. In Monte-Carlo lonken fotogenieke Jacquemus-ligbedden, in Italië een beach club volledig ingepakt in Toile de Jouy van Dior. Zou je daar ook gaan liggen moest niemand het zien?

Hoewel deze hoofdvraag me al voor meerdere modemiskopen heeft behoed, blijf ik gevoelig voor statusgerichte consumptie - vaak verpakt als esthetische voorkeur. Deze week nog kocht ik een Prada-zonnebril en spendeerde ik een pijnlijke 38 euro aan Diptyque-afwasmiddel omdat ik binnenkort een diner host en dit chic staat op het aanrecht. Maar zelfs dat blijft betaalbaarder dan die Miu Miu-polo van 890 euro. A win is a win.

Losse eindjes

• Loro Piana, lang gezien als het “enige overblijvende luxemerk” wordt momenteel onderzocht voor het uitbuiten van werknemers. Reuters bericht dat de uitbestede fabriek kasjmier jassen voor 128 euro per stuk produceerde, die vervolgens aan 7000 euro werden verkocht. Het huis kwam in 2013 voor 80% in handen van LVMH.

• Meryll Rogge wordt de creatief directeur bij Marni. De Belgische ontwerper is misschien (nog) geen mainstream naam, maar staat al seizoenen op de radar van fashion insiders. Vorige maand won Meryll nog de prestigieuze Andam Grand Prix. 2025 is duidelijk haar jaar.

• Bereikt de Birkin-gekte een hoogtepunt, nu het allereerste voor-Jane-Birkin-gemaakte-prototype voor 8 miljoen werd geveild? The Guardian schrijft alvast dat de Hermès-tas haar cool factor officieel verloren heeft.

• Wat ook niet langer cool is, volgens cijfers van sportmerken en getuigenissen van pilates trainers, zijn leggings. Gen Z sporters verkiezen lossere sportkleding, en er wordt gesproken over een onvermijdelijke “trend burnout”.

Dat was niet alles voor SS26 (en de meeste modeshows volgen pas in september). Doublet vervormde het Chiquita-logo op meerdere items en liet modellen opdraven met eierdozen als clutches.

Subscribe now

Waarom zijn we in de ban van food in fashion?

Nostalgie, zintuiglijkheid, dopamine dressing… voeding tikt alle vakjes aan. En het is niet nieuw: Salvador Dalí's kreeft inspireerde Elsa Schiaparelli’s jurken in de jaren dertig, Jean Paul Gaultier organiseerde een ‘Pain Couture’ expo in 2004 met jurken bestaande uit broden en in 2014 toverde Karl Lagerfeld zijn Chanel-catwalk om tot een supermarkt. De boodschap? Het alledaagse is ook het spectaculaire. In onze tijd komt daar een vleugje ironie bovenop, zoals Jess Rauchberg zegt aan CNN: “Een bag charm in de vorm van een eitje is schattig, maar ook een ongemakkelijke herinnering aan het feit dat niet iedereen zich eieren kan veroorloven.”

Terwijl we overspoeld worden met voedsel in de vorm van luxe-accessoires en campagnes, raakt body positivity op de achtergrond: catwalkmodellen zijn plots weer allemaal dun, op TikTok wordt thinspo gepusht en toxische influencers worden rijk met het aanmoedigen van een ongezonde levensstijl bij hun volgers.

Je smeert wat je eet

In de cosmeticawereld is het onder meer beautycriticus Jessica Defino die de link legt tussen ‘eetbare’ beautyproducten en een woekerende dieetcultuur: “Schoonheidsproducten met een voedselthema bieden gewoon een andere vorm van voedselconsumptie - een die ervoor zorgt dat lichamen voldoen aan de schoonheidsnorm (ondervoed) en gezichten voldoen aan de schoonheidsnorm (overmatig ingesmeerd).”

@elfyeahuk☕️ 🍨 new drop alert: 6 yummy shades of buttery goodness 🍰 🍒 buildable, ultra-glossy, and hydration for days💄🧈 AVAILABLE NOW for the Beauty Squad on elfcosmetics.co.uk & the e.l.f. app (it’s free & easy to join 😉). everyone else: yours from the 6th! 🎉 #elfcosmetics #eyeslipsface #elfyeahuk #elfingamazing #elfglowreviverlipoil #elflipoil #elflipoils #lipoilswatch

Tiktok failed to load.

Enable 3rd party cookies or use another browser

Volgens DeFino speelt er daarnaast ook een economisch aspect: “Ik denk ook dat deze trend te maken heeft met inflatie en de alsmaar stijgende kosten van levensmiddelen in Amerika,” zegt ze. “Als eten een soort luxe wordt, kunnen schoonheidsproducten met een voedselthema een soort statussymbool worden.” Beide argumenten kunnen net zo goed toegepast worden op mode.

Een andere vraag die me bezighoudt: wat gaat Jonathan Anderson ons voorschotelen bij Dior? Hij is verantwoordelijk voor de bekendste eetbare associatie, namelijk Loewe en de heirloom tomaat. Hoe zal hij dat speelse, op voeding geïnspireerde universum (denk ook aan de sponscake-clutch voor zijn eigen merk) overbrengen naar het toch iets serieuzere Franse huis? Bij zijn eerste mannencollectie voorlopig nog niets eetbaars te bespeuren, maar wat niet is kan nog komen. Als tomaten bij Loewe horen, citroenen bij Dolce & Gabbana en bananen bij Jacquemus, dan stel ik me bij Dior iets geraffineerd voor als oesters of asperges. Anderzijds zou Anderson niet de eerste zijn die kiest voor een Dior-kreeft, want in 2006 maakte Galliano deze fantasierijke couturecreatie.

Leave a comment

Losse eindjes

• Vogue publiceerde in 2022 een interessant stuk over hoe kreeft in de mode werd gebruikt door de jaren heen - vandaar de Galliano-look.

• Blijkbaar heeft het gebruik van GLP-1 (wat we vooral kennen als Ozempic) niet alleen een effect op je eetlust, maar ook op hoe je parfum ruikt.

• Ik word ongemakkelijk van wellnessinfluencers die een ‘hollistische’ levensstijl promoten, alle gezondheidsstudies en medicatie in vraag stellen en liever ‘naar hun lichaam’ luisteren dan naar professionals - want dit is het type dat casual beweert dat SPF onnodig is (terwijl we weten dat blootstelling aan de zon het nummer 1 risico vormt op huidkanker). Deze week zag ik voor het eerst zo’n Vlaamse versie hiervan, en de instemmende comments (“ik smeer mijn kinderen in met kokosolie”) zijn zorgwekkend.

Ik durf amper toe te geven hoe vaak ik de dag voor vertrek oververhit pashokjes in spurt met handenvol kleren. Zo stond ik de avond voor een recente citytrip aan een recordtempo T-shirts te passen bij Arket. De dopamineshot wanneer ik nog nét voor sluitingstijd kon afrekenen kwam hard binnen. Vorige zomer kon ik onmogelijk naar de modeweek van Kopenhagen zonder zwarte Havaianas, die ik na een loze lastminute zoektocht in de stad uiteindelijk op de luchthaven vond, een kwartier voor het opstijgen.

Vakanties bieden een kans om jezelf opnieuw uit te vinden. De pret (of stress) begint al bij het scoren en pakken van de perfecte outfits. Maar deze ‘pre-trip shopping binge’ is meer dan een geweldig excuus om te consumeren, het komt ook voort uit schrik om uit de toon te vallen. Natuurlijk had ik Kopenhagen overleefd zonder Havaianas, maar als alle Scandi meisjes slippers dragen, dan ik ook.

Het fenomeen van vakantie-outfits ontstond rond de 19de eeuw. De opkomst van het toerisme en de uitbreiding van spoorwegen in Europa maakten het mogelijk voor de middenklasse om naar kustbestemmingen te reizen, en daar speelden ontwerpers als Coco Chanel op in met casual items en badmode. Enkele eeuwen later kreunen die steden onder het massatoerisme waardoor locals in opstand komen. De term ‘toerist’ heeft een negatieve connotatie, en de bijbehorende comfy sneakers, shorts en rugzakjes dus ook.

De waarheid is dat toeristen als de dood zijn om er toeristisch uit te zien. Ik zie ‘Euro Summer’ TikToks van Amerikaanse influencers die tonen hoe je Spaanser kan lijken door sjaaltjes in je haar te knopen, of hoe je incognito Italië bezoekt dankzij zwierige jurken bedrukt met citroenen. Een soort ‘Emily in Paris’-ificatie van de vakantiegarderobe.

@acquiredstyleObsessed with these lewks #eurosummer #eurooutfitinspo

Tiktok failed to load.

Enable 3rd party cookies or use another browser

Niet alleen influencers, ook media doen mee met artikels als ‘Signs You’re Dressing Like an American Tourist Abroad’. Daarin zegt een stylist aan Buzzfeed dat Amerikanen “moeten stoppen met leggings dragen op vakantie”, en zegt een tweede stylist dat je moet proberen “minder gesofistikeerde outfits te dragen ‘s avonds” om door te gaan voor echte Parijzenaar. “Grijp naar kleding in neutrale kleuren als gebroken wit, beige en camel”, luidt het advies. Om het compleet te maken, geven webshops je tegenwoordig de juiste outfits op een presenteerblaadje dankzij de prefab ‘Euro Summer Dresses’ categorie.

De BBC onderzocht onlangs waarom we ons zo anders kleden op reis, en benoemde de gepolijste reisbeelden op sociale media als één van de oorzaken. “Vroeger was het normaal om foto’s van plaatsen en dingen te maken,” zei Dr. Andrew Stevenson, auteur van The Psychology of Travel in het artikel. “Nu maken we foto’s van onszelf, en de plaatsen komen op de achtergrond”. Het is duidelijk: we willen niet alleen de juiste bestemming bezoeken, maar ook de perfecte plaatjes ensceneren zoals influencers dat doen.

Behalve de ‘pre-trip shopping spree’ is er ook de verleiding om op bestemming zelf te shoppen. Denk aan de Amerikaanse toerist die French pharmacies leegkoopt, Europeanen die losgaan in outlets in de VS, de wereldwijde obsessie met Japan shopping hauls… Daar schrijf ik binnenkort een aparte nieuwsbrief over, dus houd je mailbox in de gaten.

Het duurde niet lang voordat het tegenargument kwam: “Met een inkomen van 1600 euro per maand kan ik me geen jeans van 70 euro veroorloven,” meldde een kijker in het programma. Michel-Edouard Leclerc (miljardair en CEO van hypermarktketen E. Leclerc) opperde eerder dat consumenten “het recht hebben om goedkoop te kopen” en “niet de schuld mogen krijgen”.

Tenslotte antwoordde Rivoallan dat tweedehandskleding een betaalbaar alternatief is voor wegwerpkleding, maar legde ook een tegenstelling bloot waar ik zelf al langer mee zit: “Nieuwe kleding is voor mensen met minder middelen vaak een statussymbool, terwijl vintage juist gecultiveerd wordt onder bobo’s.”

Deze uiteenlopende meningen tonen hoe complex het vraagstuk is dat Frankrijk (en de rest van de Europa) momenteel bezighoudt. Vorig jaar stelde de Franse kamer een wetsvoorstel op dat de ultra fast fashion-sector aan banden moet leggen. Dat bevat onder meer een definitie van ‘fast fashion’, strengere controles op de kwaliteit en duurzaamheid van kleding, en het invoeren van een bonus-malus-systeem dat producenten moet aanmoedigen milieuvriendelijker te werken. Ook wordt gedacht aan beperkingen op reclame, waaronder het verbod op samenwerkingen met influencers. Het voorstel ligt nu bij de senaat, die - zo wordt gevreesd - de finale wet sterk zal afzwakken.

De recente importheffingen in de VS zorgen ervoor dat Chinese giganten alle pijlen op Europa richten. Volgens rapporten heeft Shein haar advertentiebudget in Frankrijk met ongeveer 35% verhoogd, en in het Verenigd Koninkrijk zelfs met 100% vergeleken met het jaar ervoor. Gelijkaardige cijfers gelden voor Temu. Als je het gevoel hebt gebombardeerd te worden met hun advertenties, is dat dus helemaal terecht.

Europese maatregelen, zoals het afschaffen van de invoervrijstelling voor kleine pakketten en strengere controles, zijn stappen in de goede richting. Maar hoe effectief is dat? Ultra fast fashion-merken zijn meesters in het vinden van achterpoortjes: ze manipuleren douanewaarden en verschuilen zich achter complexe ketens. Zo konden Chinese importeurs in 2023 voor meer dan €300 miljoen aan belastingen ontwijken via de luchthaven van Luik. De macht van deze spelers maakt reguleren erg lastig.

Terwijl beleidsmakers nadenken over regels, blijft de kloof tussen kennis en gedrag groot: bijna iedereen weet dat fast fashion slecht is, maar goedkope, trendy kleding lijkt onweerstaanbaar. Een onderzoek van Deloitte bevestigt dat 61% van de shoppers prijs als belangrijkste factor ziet, terwijl duurzaamheid vaak als ‘nice-to-have’ wordt ervaren. In Frankrijk alleen al is het aantal kledingstukken op de markt gestegen van 2,3 naar 3,3 miljard tussen 2010 en 2023, waarbij jaarlijks 35 kledingstukken per seconde worden weggegooid.

Wat betekent dit nu voor overheden? Moeten er, ook in België, strengere regels komen, ook al voelt het als onbegonnen werk? En minstens zo belangrijk is de vraag: wie wint bij een cultuur die wegwerpkleding normaliseert?

Een klein lichtpuntje komt uit de recente IFM Barometer, die laat zien dat tweedehandsplatform Vinted voor het eerst de lijst aanvoert van verkoopsvolumes voor T1 van 2025. Shein staat op plek 5, Temu op 24, wat aantoont dat goedkope fast fashion nog steeds stevig in het zadel zit. Het is dus slechts een eerste stap, maar wel een bemoedigend teken dat duurzame alternatieven terrein winnen.

Losse eindjes

• Le Point vat de huidige status van ‘la loi anti-fast fashion’ goed samen, vooral de impact van politieke wrijvingen en lobbydruk.

• Er lopen ontelbare Europese onderzoeken naar Shein. Recent waren er wéér eens beschuldigingen van deze illegale handelspraktijken in verband met valse promoties en het onder druk zetten van klanten.

• * Het onderscheid tussen fast fashion en ultra fast fashion is soms vaag, maar wordt hier uitgelegd.

  ---

  Leave a comment

  ---

  Dankjewel voor het lezen van deze post. Meld je gratis aan om meer modenieuws, opinies en trendrapporten te ontvangen.

Birkin > Beleggingsfonds

Bijna tien jaar geleden publiceerde resaleplatform Baghunter een rapport waarin Hermès Birkins het beter zouden doen dan goud en aandelen. Gemiddeld 14,2% jaarlijkse waardestijging, geen enkele dip. Sindsdien worden gelijkaardige cijfers gretig herhaald door Rebag, The RealReal en zelfs Credit Suisse, dat luxe handtassen in 2022 omschreef als “een interessante inflatiehedge”.

Maar handtassen zijn geen klassieke financiële producten. De waarde hangt onder meer af van kleur, materiaal, markttrends… Vermogensadviseur Allyson Kiel waarschuwt in Fortune dat het verkopen van handtassen als volwaardige investering daarom “misleidend” is. Ook Madé Lapuerta — de data-analist achter het populaire Instagram-account Data But Make It Fashion — erkent dat het financiële potentieel van luxemode enkel werkt binnen een breed gespreide portefeuille: “Ik heb een degelijke spaarrekening en beleg in de S&P 500. Mode is een mooie aanvulling, geen vervanging,” verklaart ze in datzelfde artikel.

Een cruciale kanttekening is bovendien dat die ‘investering’ aan je arm alleen haar waarde behoudt als ze er ongedragen uitziet. Vlekken, krassen of een versleten hoekje? Vergeet het maar. Dan hebben we het nog niet over verkoopcommissies die tot 40% kunnen oplopen - en dat is àls je het platform kan overtuigen dat jouw handtas niet nep is. Geen makkelijke opgave met de bloeiende ‘superfake’ markt. Authenticiteit blijft een kwetsbaar punt, merkt Business of Fashion op: geen enkel platform kan 100% garantie geven, enkel verzekeren tegen namaak.

Op mijn favoriete Redditkanaal R/handbags las ik dit:

“Ik heb het gevoel dat de meeste mensen het woord ‘investering’ gewoon gebruiken om een aankoop te rechtvaardigen. Vrouwen hebben historisch gezien altijd hun uitgaven moeten verantwoorden en voelen zich schuldig wanneer ze geld aan zichzelf uitgeven. ‘Investering’ is dan een handige manier om kritiek voor te zijn. De meeste mensen weten heus wel dat we het hier niet over aandelen of indexfondsen hebben.”

Financieel adviseur Carolyn McClanahan sluit zich daarbij aan: "Het stuit me tegen de borst wanneer luxe-aankopen als investeringen gepositioneerd worden. Dat doet vrouwen geen recht aan." Ze pleit in CNBC voor openheid: koop gerust iets moois, maar noem het wat het is.

‘Veilige’ luxemerken

Bloomberg rapporteert dat de de belangstelling voor luxe-investeringen telkens groeit wanneer de beurs onrustig is. De doorverkoopmarkt wordt dan een geruststelling: koop nu, want je kan altijd doorverkopen. "Inflatie en prijsstijgingen hebben me gepusht om meer handtassen te kopen, uit angst dat ik over 6 maanden meer betaal," bekent nog zo’n bag aficionado op Reddit.

Het zijn trouwens al jaren hetzelfde handvol modellen van Chanel, Hermès en in mindere mate Louis Vuitton die het label ‘investment piece’ krijgen. Volgens analist Luca Solca maken tweedehandsplatformen graag duidelijk welke merken hun waarde behouden en dus aantrekkelijker zijn voor voorzichtige kopers met een beperkt budget. Daardoor krijgen modehuizen die al domineren nog meer zichtbaarheid, een zichzelf instandhoudende hiërarchie.

Heb je dus enkele duizenden euro’s teveel, dan kan je je kans op financieel succes wagen bij Hermès (als de verkopers je tenminste toestaan een handtas te kopen). In een ideaal investeringsscenario winnen zowel de merken en de resellers als de verkopers. Iedereen blij dus, behalve de prachtige handtas die in een stofzak blijft. Heel erg not Jane Birkin.

Leave a comment

Losse eindjes

• Chanel maakte vorige week bekend dat haar inkomsten in 2024 daalden met 4,3%, en dat zou wel eens te maken kunnen hebben met de handtasprijzen, aldus Pursebop. Waar een Classic Flap in 2017 zo’n €5.000 kostte, staat de teller nu op €10.000. Is het plafond bereikt?

• Er bestaan ontelbare handtasgidsen zoals deze. Hoe accuraat de cijfers (nog) zijn weet ik niet, maar ik wil graag geloven dat de realiteit zich altijd zo makkelijk in grafiekjes laat gieten.

Subscribe now

Naar mijn gevoel loopt het al mis voordat kinderen hun eigen stijl mogen ontdekken. Vijfjarigen gaan tegenwoordig gekleed als miniatuurvolwassenen in smaakvolle beige- en greigetinten van Zara Kids of Sézane. Mommy bloggers en hun kroost in perfect gecoördineerde looks doen het bijzonder goed op TikTok en Instagram. Kindermode is dus een verlengstuk van de zorgvuldig gecureerde 'aesthetic' – of zelfs het persoonlijke ‘merk’ – van de ouders.

Wanneer die kinderen vervolgens opgroeien, worden ze aangemoedigd om hun eigen ‘personal brand’ te vinden. Modehistoricus Shelby Ivey Christie zegt aan Teen Vogue: "Het is dat algoritme, het verlangen om erbij te horen en als 'cool' gezien te worden. Dat wordt aan pre-tieners meegegeven. En met de opkomst van al die 'cores' worden ze niet alleen beïnvloed in hun keuzes, maar bijna overdreven onder druk gezet om een identiteit aan te nemen. Je móét ergens bij horen. Wat is jouw 'aesthetic'? Wie ben jij?"

Opkijken naar wie verder staat, is van alle tijden. Als oudste thuis was ik gefascineerd door de tienerzussen van vriendinnen: hun laaghangende jeans, cropped T-shirts, en met vlinderspeldjes opgestoken kapsels. Alleen is de schaal waarop jonge kinderen vandaag in aanraking komen met meer volwassen invloeden geëxplodeerd. Door TikTok en Instagram worden kinderen niet alleen visueel volwassen, ze worden ook veel sneller consument. Niet van plaktattoos en goedkope nagellak, maar luxe lipgloss en peptidecrèmes.

@nishanoelleandfam“Looking for something” @haleyybaylee #sephorakids #storytime

Tiktok failed to load.

Enable 3rd party cookies or use another browser

Neem de absurde hype rond Drunk Elephant: een huidverzorgingsmerk boordevol actieve ingrediënten zoals fruitzuren en vitamines, bedoeld voor volwassenen met reële huidzorgen, niet voor elfjarigen met babyvelletjes. En toch werd het door sociale media (en de kleurrijke verpakking), plots het statussymbool op schoolpleinen. Dermatologen en zelfs Drunk Elephant-oprichter Tiffany Masterson luidden de alarmbel. Want hoe zullen die ingesmeerde huidjes eruitzien over tien of twintig jaar?

Het is te makkelijk om de schuld alleen bij TikTok te leggen, het kledingaanbod is ook veranderd. Zoals Aiyana Ishmael schrijft in ‘Where Did All the Tween Fashion Go’: "Pre-tienermode, ooit een afgebakende categorie in de retail, is vervaagd tot één grote 'jongeren'-zone." Velen onder hen shoppen vandaag al meteen bij merken die voor twintigers bedoeld zijn, omdat de collecties voor ‘pre-teens’ verdwijnen. Er is ook iets fysiek weggevallen, benoemt Kiran Subramanian in de ‘Death of Tween Culture’. Hij beschrijft hoe in de jaren 2000 winkelcentra als ‘third place’ fungeerden: neutrale plekken buiten school en thuis, waar je kon rondhangen met vriendinnen, oorbellen laten schieten en vriendschapsarmbandjes kopen. Buiten school zijn er nauwelijks nog plekken voor kinderen, dus blijven er vooral digitale ruimtes over waarin je niet met elkaar kan giechelen in een paskamer, maar jezelf moet presenteren. Met een beautyfilter en minder kans op een faux-pas.

En dat is jammer, want net zoals je kan spreken van een trendcyclus, geloof ik ook in een soort schaamtecyclus. Na vijf of tien jaar kijk je vaak met plaatsvervangende schaamte naar oude foto’s. Maar twintig, dertig jaar later? Dan zie je vooral de charme van je onbezonnenheid.

Wat gebeurt er met die cyclus als je je awkward fase overslaat? Als er geen onhandige kapsels, korrelige matte mousse foundation of T-shirts met gênant opschrift zijn? Zullen Gen Z en Alpha dat allemaal moeten missen als ze later terugkijken op video’s van zichzelf als mini-volwassene met flawless make-up en gecureerde fits?

Na jaren van picture perfect clean girls voorspellen trendwatchers het tijdperk van meta-cringe, wat het opzettelijk stuntelige en sociaal onhandige omarmt op een ironische manier. Mijn hoop is dat deze jonge generatie beseft wat ze gemist heeft, en daarom hun toekomstige kroost (Generatie Beta?) in amusante post-cringe outfits zal kleden - zoveel leuker dan het matchen van sad beige ensembles.

Leave a comment

Later, ergens tussen kind en puber, zonder bankkaart maar met Gossip Girl in het achterhoofd, spendeerde ik uren en uren op Net-a-Porter.com. Terwijl mijn zus fantasiefamilies creëerde in The Sims, scrolde ik door denkbeeldige outfits voor denkbeeldige gala's. Perfecte cocktailjurken matchen met duizelingwekkende designerschoenen werd mijn favoriete tijdverdrijf. In mijn hoofd verzon ik hele feestjes, inclusief reacties van andere socialites op mijn zorgvuldig samengestelde looks. Het ging me nooit om het kopen zelf - naast het geld had ik ook het figuur niet - maar om het escapisme dat mode bood.

Shop je dopamine-shot

Is kopen belangrijker dan bezitten? De euforie bij het bestellen, de rush van een track & trace-code, het unboxen (al dan niet voor de camera)… In The Psychology of Fashion beschrijft Carolyn Mair hoe onze shopdrang vaak niet ligt in het bevredigen van een echte behoefte, maar in het najagen van plezier. Marketeers spelen daar handig op in door te suggereren dat we ons beter zullen voelen zodra we iets kopen. Maar de voldoening van iets willen en iets hebben komt vaak niet overeen. Volgens neurologische studies is het net de anticipatie op een aankoop, en niet het bezitten zelf , die zorgt voor activatie in het beloningscentrum van de hersenen. Zodra een item effectief van jou is, vervalt dat gevoel van opwinding en daalt de waarde bijna onmiddellijk.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat er een groot verschil is tussen houden van mode en houden van shoppen. Hoe meer ik mode zie als kunstvorm, als spiegel van maatschappelijke gebeurtenissen en culturele veranderingen, hoe minder ik de drang voel om mijn winkelmandje vol te gooien.

Dit is dus een ode aan alle prachtige spullen die ik ooit bewonderde, maar nooit heb gekocht. Aan de jurken die enkel op schermen bestonden, schoenen die nooit pijn deden aan mijn voeten, en tassen die nooit beschadigd raakten door dagelijks gebruik. In mijn hoofd waren ze perfect, waarschijnlijk mooier dan in werkelijkheid. Net daarom zijn ze minstens even waardevol als wat wél in mijn kast hangt.

Leave a comment

Losse eindjes

• Ik vind het gegeven ‘koopverslaving’ eindeloos interessant omdat er tot nu toe geen consensus is over de oorzaken en definitie. Het wordt dus (nog) niet erkend als een officiële medische aandoening, al is er heel wat onderzoek naar ‘compulsive buying disorder’ dat helder wordt samengevat in dit artikel op Nature.com. Hierin komt ook de impact van Temu en Shein aan bod, webshops die winkelen opzettelijk ‘gamificeren’ om impulsaankopen te stimuleren.

• Toen ik in mijn bovengenoemde Net-a-Porter fase zat, prijkte dit uitgescheurde campagnebeeld van Sonia Rykiel aan de muur van mijn tienerkamer. Memory unlocked.

  

Subscribe now

Volgens Business of Fashion koopt bijna een derde van de Amerikaanse volwassenen bewust een goedkoper alternatief voor een luxeproduct. Maar het gaat verder dan besparen alleen. Vooral bij Gen Z is de dupe uitgegroeid tot een ‘slimme hack’ om de mode-industrie te ondermijnen. Terwijl de marges toenemen (in minder dan tien jaar tijd verdubbelde Chanel haar handtasprijzen), brokkelt het vertrouwen in luxemerken af. Consumenten twijfelen aan wat ze in huis halen, zeker wanneer bijvoorbeeld blijkt dat echte designerspullen worden ingeruild voor neppe op webshop SSENSE. Chinese fabrikanten doen er nog een schepje bovenop en doorprikken de ‘Made in Europe’-bubbel door op TikTok te tonen hoe ze lookalikes produceren voor een fractie van de prijs.

In dit chaotische modelandschap probeert fast fashion zich tegenwoordig als ‘betaalbare luxe’ te profileren. Door in te zetten op exclusieve drops, designercollabs en slimme branding is de grens tussen high street en high fashion kleiner dan ooit, las ik onlangs in Marketing Appointment over de zogenaamde ‘fast fashion rebrand’.

Wie denkt dat consumenten zich daar moreel schuldig over voelen, heeft het mis. Volgens een Brits rapport van Mintel zegt 71% van de jonge vrouwen dat ze duurzaamheid belangrijk vinden, maar meer dan de helft van hen shopt bij Shein. Psycholoog Dion Terrelonge verklaart aan Vogue Business dat deze consumptiekloof voortkomt uit een gevoel van hopeloosheid: “Omdat mensen zich niet in staat voelen om verandering te brengen die er echt toe doet, grijpen ze naar kleine dingen die hun welzijn bevorderen.”

Die paradox zie je trouwens ook bij premium shoppers. Zelfs zij grijpen volgens cijfers meer en meer naar doorverkoopplatformen, ‘koop nu, betaal later’-opties en - jawel - dupes. Hoe goed je met fake wegkomt, wordt zo een spelletje. Een extreem voorbeeld is de inmiddels uit de rekken gehaalde Walmart-dupe voor een Birkin, de ‘Wirkin’, die instant status schonk voor nog geen honderdste van de prijs ($80).

Toch betekent dit niet dat modeconsumptie volledig de afgrond in gaat. Net als fast fashion grijpen tweedehandssites zoals The RealReal en Vestiaire Collective hun kans met strategische campagnes, terwijl grote merken interne tweedehandsinitiatieven lanceren. Miljardairsdochter Phoebe Gates (van Bill) kondigde net aan dat ze zich op de resale-markt stort met een start-up. In een interview in Back Row, legt Gates uit dat ze geen tijd had om tweedehands te shoppen toen ze op Stanford zat, maar wel “besefte dat fast fashion niet langer strookte met haar overtuigingen”. Samen met klimaatactiviste Sophia Kianni ontwikkelde ze Phia, een slimme browserextensie die niet alleen de goedkoopste prijs voor een item toont, maar ook waar je het tweedehands kan kopen, plus een AI-tool die je vertelt of een aankoop wel de moeite waard is.

Wat geldt voor consumptie onder kapitalisme, geldt ook voor miljardairs, maar een strategische move die - wie weet - tot positieve verandering leidt, is het wel.

Leave a comment

Al jaren wordt gefluisterd dat sterren zoals de Jenners en Hadids beroep doen op een zogenaamde 'celebrity book stylist'. Iemand die precies weet welke roman bij je persona past zodat je de paperback terloops uit je totebag kan laten piepen – het boek lezen is uiteraard bijzaak. Een roddel die nooit bewezen is, maar toch iets zegt over hoe we allemaal bezig zijn met het creëren van een intellectueel imago.

Ook in modekringen speelt dit heel erg: tussen alle IG-stories van catwalks en afterparties verschijnt plots de cover van een lijvige roman. Zo zag ik ooit de hoofdredacteur van ELLE Zweden paraderen met 'A Little Life'. Maar wie heeft er tijd voor een verhaal dat garant staat voor emotionele verwoesting als zelfs lunchen amper past in je schema?

Ik denk aan de wijze woorden van Miuccia Prada, die tijdens een Instagram live in 2020 het beroemde statement gaf dat je om een designer te worden, moet “studeren, studeren, studeren”. En daarmee bedoelde ze niet alleen modeboeken: "Read literature books, watch movies, look at art." Sinds 2024 pakt de ontwerper uit met de jaarlijkse Miu Miu Literary Club, waarbij de boeken voor de gelegenheid verpakt zijn in stijlvolle Miu Miu-kaften. Het merk is niet alleen, Chanel heeft haar Literary Rendezvous en er is de Loewe Poetry Prize, om er een aantal te noemen.

Model Kaia Gerber en popster Dua Lipa hebben zich inmiddels bij de ontelbare beroemdheden met een eigen boekenclub gevoegd. Ze lijken er oprecht gepassioneerd door, maar het past natuurlijk bij die wens om naast hun hoofdjob in de spotlights serieus genomen te worden en een band te vormen met fans.

Helaas betrap ik mezelf erop steeds weer verrast te zijn als een model, influencer of popster vol enthousiasme over een favoriet boek vertelt. Dat zegt veel over mijn eigen stereotiep denken, en bewijst dus waarom die sterren de nood voelen om het publiek te ‘overtuigen’ van hun intellect. Of ze die boeken daadwerkelijk uitlezen, is hoe dan ook minder belangrijk dan het feit dat lezen aantrekkelijk wordt gemaakt. Hebben we massaal een excuus om te investeren in zo'n Miu Miu-brilletje.

Leave a comment

Losse eindjes

• Naar goede gewoonte noemden heel wat ontwerpers literatuur als inspiratiebron voor hun zomercollecties van 2025 (check dit Vogue-artikel). Del Core stuurde zelfs boeken de catwalk op, waaronder Mary Shelley’s Frankenstein en Susan Sontag’s Against Interpretation.

  

• Ik vond ook een veel ouder artikel van Vogue (2013): ‘More Than Just a Pretty Face: What Books Runway Models Read Backstage’ en alleen al zo’n titel zou vandaag gelukkig nooit meer gepubliceerd worden.

• De aflevering van de StyleZeitgeist podcast die ik aanhaalde is een aanrader! Luxury Editor Robert Williams geeft een mini-inkijk over hoe Business of Fashion verschilt van traditionele modebladen en deelt zijn kijk op luxemode vandaag.

Gen Z lijkt zich niets te willen ontzeggen. Ze plannen citytrips, kopen virale lipglosjes (€25), bestellen matcha lattes (€6) en vullen hun huizen met esthetische geurkaarsen en verse bloemen. Dit alles is een reflectie van de 'little treats’-cultuur die in onze generatie leeft.

Subscribe now

Dat onrealistische uitgavenpatroon is wat Amerikaanse journalisten ‘Lifestyle Creep’ en ‘Money Dysmorphia’ noemen. We geven ten eerste meer uit dan we ons kunnen veroorloven, en veel jonge mensen hebben bovendien moeite om een duidelijk beeld te krijgen van wat ze werkelijk verdienen en kunnen sparen. Zoals steeds spelen sociale media een gigantische factor, want iedereen probeert zich te meten aan een luxueuze levensstijl die slechts schijnbaar bereikbaar is.

Volgens een rapport van Bloomberg geven Gen Z en Millennials meer geld uit aan luxe als een tijdelijke emotionele opluchting (ook wel ‘Doom Spending’ genoemd). Zoals een 24-jarige in het rapport zegt over de aankoop van een vintage Chanel-tas van $2500: "Het is gewoon gemakkelijker om geld uit te geven aan dingen die me op dit moment goed laten voelen."

Koop alles, bezit niets

Nu jongeren zich geconfronteerd zien met onbereikbare financiële doelen zoals het kopen van een huis of het opbouwen van een pensioen, zijn er natuurlijk ook veel onder hen die voorzichtig sparen en langer bij de ouders wonen (ook constant vrezen dat je te weinig geld hebt, is trouwens ‘Money Dysmorphia’). Maar aan de andere kant van het spectrum loert radicaal hedonisme: roken, vlees eten, bont dragen en uitgeven alsof er geen morgen is.

Op modevlak vertaalt zich dit in de ‘Boom Boom’-esthetiek. De term werd voor het eerst gepopulariseerd door Sean Monahan en verwijst naar de uitbundige luxe van de jaren ‘80, gekenmerkt door extravagante kleding, exclusieve evenementen, en luxueuze items die vaak ongekend duur zijn. “Het is geen toeval dat de esthetiek nu weer opkomt, juist in tijden van economische stagnatie en onzekerheid”, zegt Monahan daarover.

Modehuizen zoals Saint Laurent, Prada en Emporio Armani presenteren kleding en accessoires die rijkdom en overdreven consumptie symboliseren - een 360° ommezwaai na seizoenen van ‘stille luxe’. Er is een verlangen naar zichtbare status en verheerlijking van het nu, zelfs als dat betekent dat het toekomstige financiële welzijn op het spel wordt gezet.

Het feit dat er met zoveel nieuwe termen wordt gestrooid (‘Doom Spending’, ‘Money Dysmorphia’, ‘Lifestyle Creep’, en ‘Boom Boom’), zegt genoeg over de tijd waarin we leven. Mijn generatie spaart minder voor morgen, maar koopt het moment - tegen een hoge prijs.

Leave a comment

Volgens socioloog Georg Simmel beantwoordt mode aan een psychologische drang tot imitatie én tot onderscheid. We willen erbij horen, zonder op te gaan in de massa. Schoenen zijn dat modieuze detail waarmee je moeiteloos aansluiting vindt en tegelijk subtiel je sociale positie of smaak laat doorschemeren. Ze zijn ideaal voor discrete rebellie: een opzettelijk lelijke top draag je de hele dag, maar een bizarre schoen schuif je zo onder tafel.

Ugly gets noticed

Toch zijn ze vaak het eerste wat mensen opvalt. Hoeveel vrouwen zeggen niet dat een slechte schoenkeuze de ultieme afknapper is bij een date? Wie opvallende schoenen draagt, ondergraaft bewust het idee van een 'mooie total look' en zet in op persoonlijkheid boven perfectie. Volgens psychologen zoals Carolyn Mair trekken we instinctief onze blik naar het onverwachte en vertrouwen we geen dingen die ‘te perfect’ lijken. Of zoals designcriticus Stephen Bayley zegt: “Teveel schoonheid zou onverdraaglijk zijn”.

Op TikTok deed The Wrong Shoe Theory vorig jaar al de ronde, een virale stijlfilosofie bedacht door celebrity stylist Allison Bornstein. De theorie is simpel: kies niet de schoen die het best past bij je outfit, maar net diegene die verkeerd aanvoelt. Hoe groter het contrast, hoe geslaagder de look.

Alles komt neer op een flinke dosis stijlgevoel en zelfvertrouwen, zoals psycholoog Dr. Johnson vertelt aan Refinery29: "Ik ben zo cool dat ik dit kan dragen en nog steeds cool ben." Of beter nog: "Ik maak deze schoenen cool door ze te dragen."

De hoefschoen-cult

Neem de doorgedraaide obsessie met Maison Margiela Tabi’s, een gespleten schoen geïnspireerd op een Japans design dat vanaf de 15e eeuw als werkmansschoen werd gedragen. Martin Margiela schockeerde/fascineerde al in 1988 met zijn Tabi en het modehuis heeft sindsdien weinig aan het ontwerp veranderd. De laatste twee jaar is de populariteit van de schoenen echter toegenomen op een manier die Martin nòòit had kunnen voorspellen. De hoef-schoen werd het handelsmerk van modemensen ‘die het snappen’, en wie tot de cult wilt behoren heeft daar heel wat voor over. Op elk fashion event hoor ik wel een editor die zich dubbel heeft geplooid om een dierbaar paar te bemachtigen op een stocksale (nieuwprijs €920). Schoenmaat te groot of te klein? Geeft niet, zolang de gespleten tip maar zichtbaar is voor andere ingewijden.

Hoe meer er een deel van de fashion scene opschuift richting conformistische, trad-wife proof en makkelijk verteerbare vestimentaire keuzes, hoe harder een ander deel van de modemensen zal inzetten op individualisme en minder voordehandliggende items. Momenteel zijn dat geen lompe dad sneakers meer (bye, Balenciaga Triple S) maar ultraplatte trainers zoals de Onitsuka Tiger SCLAW of adidas Taekwondo, doorkijkschoenen à la Alaïa, jelly teensandalen bij Chloé en natuurlijk de intellectueel onflatteuze schoenen die Prada en Miu Miu seizoen na seizoen presenteren. Keuze genoeg, al moet je wel een half maandloon neertellen om bij de begeerde lelijke schoenenclub te horen.

Leave a comment

Shoppen op zich is een volwaardige lifestyle, gedreven door sociale media, influencers en eindeloze stroom pakketten die ons dopamine-systeem kortstondig stimuleren. Onze identiteit hangt niet alleen af van wat we kopen, maar steeds vaker van hoe we het tonen aan de buitenwereld. Unboxingvideo’s zijn uitgegroeid tot “kapitalistische ASMR”, zoals The New York Times omschrijft. Maar het moment dat de zoveelste Sonny Angel of Stanley Cup uit zijn doos komt, is het piekpunt van z’n waarde. Een fractie van een seconde later breekt de illusie en blijkt het nieuwe hebbeding niet meer dan een nutteloos stuk plastic dat stof verzamelt op een overvolle plank.

Een paar keer scrollen leert je dat de jacht op nieuwigheid nooit stopt. Influencers worden overladen met gratis spullen van merken, hopend op visibiliteit en ROI, maar creëren zo ook een cultuur van constante, onstilbare koopdrang bij hun volgers. Hoe dieper we wegzakken in een economische crisis, hoe meer zulke unboxings van geprivilegieerde gebruikers die honger zouden kunnen stillen. Of wakkeren ze juist onze eigen kooplust aan?

Ik ben vast niet de enige die met een paradoxaal gevoel van ergernis en fascinatie kijkt naar influencers die stapels dozen uitpakken vol spullen die ze onmogelijk kunnen opgebruiken. Af en toe breekt er even een storm van kritiek los, bijvoorbeeld toen Amerikaanse content creators zonder overleg plots een volledige drankautomaat van frisdrankmerk Poppy thuisgeleverd kregen, een stunt die in omvang en verspilling zo extreem was dat ze kwaad bloed zette bij het publiek. Maar amper een dag later zijn we alweer massaal video's aan het liken waarin meisjes trots hun volledig gevulde Gisou beauty-fridges tonen of twaalf bijna identieke lipsticks swatchen.

Wie het online wil maken moet niet alleen spullen aanprijzen om geld te verdienen, maar ervaart ook een voortdurende druk om nieuwe aankopen te doen om content te creëren. Meer shoppen is gelijk aan meer relevantie. De persoonlijkheid van sommige influencers lijkt daardoor volledig te worden bepaald door de frequentie waarmee het breekmes in een pas geleverde kartonnen doos glijdt.

En toch blijft die kledingkast, ondanks het overvloedige kopen, een plek van leegte. Marie Kondo’s ‘joy sparking’-minimalisme en tweedehandsapps zoals Vinted zijn pogingen om die schuldgevoelens en innerlijke chaos van onze hyperconsumptie onder controle te krijgen. Maar wanneer we blijven kopen om onze identiteit te voeden, raakt onze kast nooit werkelijk leeg. Zodra het ontspullen voorbij is en het gevoel van opluchting vervliegt, begint het ritueel van consumeren weer van vooraf aan.

Leave a comment